Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, założone przez Sł. B. Paulę Zofię Tajber (1923 r.), jest instytutem zakonnym habitowym o charakterze apostolskim. Charakterystycznym rysem wyróżniającym tę rodzinę zakonną spośród wielu istniejących wspólnot w Kościele świętym jest:
- Kult Najświętszej Duszy Chrystusa Pana oraz szerzenie jej czci i ukazywanie przez to wartości każdej duszy ludzkiej;
- Świadome życie Jezusem zamieszkałym w duszy, przypominanie tej prawdy ludziom i zapalanie ich do potęgowania w sobie życia Bożego, aby stawali się coraz bardziej żywymi i twórczymi członkami Mistycznego Ciała Chrystusowego;
- Pielęgnowanie nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny jako Matki Mistycznego Ciała.
Za życia Założycielki cel ten siostry realizowały podejmując pracę w duszpasterstwie parafialnym oraz w państwowych placówkach oświatowo-wychowawczych i zdrowotnych. W późniejszym okresie Zgromadzenie bardziej włączyło się w duszpasterstwo parafialne, gdzie do dziś siostry pracują jako katechetki, organistki, kancelistki, zakrystianki oraz parafialne opiekunki chorych. W myśl założeń ustaw zakonnych mogą również: dokształcać religijnie dorosłych, organizować domy katechetyczne i rekolekcyjne, rozprowadzać dobre książki i czasopisma. Sprawując opiekę nad chorymi mają możliwość podejmowania pracy w szpitalach, w ośrodkach zdrowia, w poradniach lekarskich, w domach dla starców, czy też służyć chorym pomocą w ich własnych domach. W ramach działalności dobroczynnej Zgromadzenie wspomaga również rodziny wielodzietne oraz ludzi biednych. Zmieniające się z czasem środki i metody apostolstwa pozwalają jednak realizować cel szczególny Zgromadzenia, jakim jest szerzenie czci Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, życie obecnością Chrystusa i budowanie Jego Mistycznego Ciała pod opieką Najświętszej Maryi Panny jako Matki tego Mistycznego Ciała.
Obecnie Zgromadzenie pracuje w pięciu diecezjach w kraju (krakowskiej, warszawskiej, szczecińsko-kamieńskiej, koszalińsko-kołobrzeskiej i gdańskiej) oraz w USA i na misjach w Kamerunie.
W apostolat Zgromadzenia mogą się włączyć katoliczki w wieku od 18-30 lat, po odbyciu odpowiedniej formacji zakonnej. Podstawowy okres formacji (postulat i nowicjat) trwa trzy lata. Po dwuletnim nowicjacie siostry składają corocznie, przez okres pięciu lat, śluby czasowe. Pięcioletni juniorat, w którym powinno się dążyć do coraz większego zjednoczenia z Bogiem, głębszego zrozumienia swego powołania oraz do umiłowania ducha i tradycji Zgromadzenia, stanowi przygotowanie do aktu ostatecznej konsekracji Panu Bogu, której wyrazem jest profesja wieczysta. Złożenie ślubów wieczystych – jak podkreślają to ustawy zakonne – nie jest zakończeniem zakonnej formacji, ale szczególnym zobowiązaniem do coraz pełniejszego odwzorowywania świętości Duszy Chrystusowej w duszy własnej i w duszach innych członków Mistycznego Ciała Chrystusa.
